Adalbert Gans

De gekleurde visie van Adalbert Gans
“Alle onzichtbare dingen hechten zich aan het zichtbare, het hoorbare aan het onhoorbare, het tastbare aan het ontasbare. En misschien het denkbare tot het ondenkbare. > Novalis <

Als je hem op een bepaalde manier wilt positioneren dan zou het abstracte kunst zijn. Niettemin is de kunstindustrie niet zijn thuis, noch zijn orale cultuur.

Hij is een kosmopoliet. Zijn frivole rusteloosheid zorgt ervoor dat hij overal ter wereld hier en daar komt. Hij scheurde zichzelf weg van elke aardrijkskunde of conformisme en dwaalt de hele wereld af als een charmante, chique, zwerver, heerlijk drinkend. ,
De geest binnen zijn kunst wordt gezocht en herkend in het groteske menselijke gedrag.

Hoewel hij lijdt aan milde ziektes, wordt het pad van zijn leven door hemzelf en de weg om te kiezen bepaald.
Constant op zoek naar … leven, ervaringen, mensen, liefde en zelfswonderen.
De ziel van de free roaming artists wordt momenteel bedreigd.
Hij beschouwt zijn leven hier op aarde als een voorbijgaand moment waarin hij elke gelegenheid aangrijpt om zijn ziel te verdrinken in het moment, met een onzichtbare gretigheid.

Wat het ook is dat hem maakt, tussen de gretigheid van ontdekking en het rusteloze escapisme, is Gans een onbeperkt spiritualisme en liefde voor het leven.
Hij raakt, beweegt en haalt uit met zijn taal van kleuren en vormen.
Elk lichtobject is een glimp van het inzicht van de mens of zichzelf waarin hij de / zijn imperfectie niet mijdt. Elk werk dat hij maakt komt voort uit een brullende, brandende passie van creëren en bestaan.
Hij toont alles en niets. Hij bouwt een stroom van energie op die “een nerveuze hersenschudding veroorzaakt die in het cerebellum wordt gevoeld” – en dit is volgens Baudelaire de kwaliteit van alle ‘sublieme gedachten’.
Net als de minimalisten werkt hij in series, waarvan er één maar liefst vijf tot acht delen en twaalf onafhankelijke schilderijen of tekeningen kan hebben. Hoewel zijn werk onbuigzaam lijkt, blijft het sensueel. Zijn werk geeft een poëtische essentie en een diepe vitaliteit door. Kleuren, geometrische vormen en licht zijn de hulpmiddelen waarmee hij werkt, waardoor het gevoel wordt omgezet in objecten, tekeningen en schilderijen.
Meestal begint hij zijn schilderijen op de vloer te schilderen en ze tijdens het werkproces naar de muur te verplaatsen. Met pipetten, borstels en inktrollen past het verf toe, keer op keer verwijderen en aanbrengen, waardoor een driedimensionale illusie ontstaat. Zijn werk komt naar voren, het is niet op voorhand bedacht of verbeeld. Op een vergelijkbare manier worden de lichte objecten laag voor laag gemaakt, waardoor de kijker naar een andere ruimtebeleving wordt geleid. Adalbert gebruikt licht als een extra kleur die de anderen naar een ander niveau tilt.